| Welkom op Zweinstein Aftermath! Momenteel ben je niet ingelogd en kun je niet alle functies van het forum gebruiken. Wanneer je dit wel wilt doen, raden wij je aan om lid te worden van de RPG. Ben je al een lid? Log dan in om gebruik te maken van alle functies. Veel plezier! |
- Pages:
- 1
- 2
| Ontmoetingen Bij Het Meer (zwemfeestje?); Aub geen zwabbers of tweedejaars plz | |
|---|---|
| Tweet Topic Started: Dec 17 2007, 06:40 PM (674 Views) | |
| Deleted User | Dec 29 2007, 01:30 AM Post #16 |
|
Deleted User
|
Het was allemaal zo eng! En en en...dan ging het ook nog eens zo snel! Van het ene op het andere moment waren ze eerst kletnat geworden en toen verdronk Babette! Ze verdronk!!!!!!!!!!! De aanraking die ze had met Sienna voelde ze langzaam vervagen. Het was allemaal zo..eng! Babette kreeg geen lucht meer en werd door een onstuimelijke kracht langzaam in de diepten van het meer getrokken. Dit was natuurlijk niet de bedoeling. Natuurlijk niet! Zo zou ze niet aan haar eind komen. Ze zou lachend willen sterven. Niet, eerst verdrinken! En toen gebeurde het! Velen zouden deze momenten onmogelijk, onbegrijpbaar, onreikbaar noemen. Vele zouden deze momenten nooit meemaken! Het was een zogenoemd 'Bijna-dood' ervaring. De volgens sommigen mooiste ervaring die een mens maar kan hebben, volgens anderen het tegenovergestelde. Wat Babette te wachten stond wist niemand! Babette merktte dat ze weer normaal kon ademen! Was ze gered!? Langzaam deed ze haar ogen open. Een wonderlijke wereld. Het mooiste zonlicht dat ze ooit had gezien. De groene bomen. De vriendelijke gezichten van de mensen die om haar heen stonden. 'Haaaaaaij!' Had een jong meisje gezegd dat naar voren was gekomen. Babette vreef vol ongeloof in haar ogen en deed ze dicht. Langzaam opende ze haar ogen opnieuw. Nee! Het was er nog. Het was geen droom. 'Natuurlijk is dit geen droom Babette...' Het meisje, die kennelijk haar gedachten kon lezen, stak met een vriendelijke glimlach haar hand naar Babette uit. Vol ongeloof keek Babette haar aan. 'Waar ben ik?' Ze pakte de hand vast en liet zich meevieren naar boven. 'Het hemelse paradijs.' Het meisje sloeg vriendelijk een verwelkomende arm om haar heen. 'Hemelse?...Paradijs?...' Babette nog steeds totaal van de wereld snapte er niks van. 'Waar ben ik?' Ze keek het meisje indringend aan, alsof ze geen onnozel antwoord duldde. 'Het hemelse Paradijs. De sluis..tussen de sterfelijke wereld..en de onsterfelijke wereld, schat.' Het meisje bleef vriendelijk glimlachen. Babette was totaal van de wereld geslagen! Het hemelse paradijs? Was ze dan dood? De sluis tussen de sterfelijke en onsterfelijke wereld? ' Sterfelijke en onsterfelijke wereld?' Babette bleef haar vragen aankijken. 'Ja, de sterfelijke wereld, zoals jij die kent. De wereld...waar je zo even nog was? De onsterfelijke wereld...als in..het hiernamaals? Whalhalla?' Het meisje dacht dat Babette al die termen al kende. Babette vond eindelijk wat puntjes. Wat houvast. Ze was nog niet dood! Maar! Ze was ook niet meer levend! Hoe was dat nou mogelijk? Niet dood...en niet levend? 'Wie ben jij dan?' Babette keek verwonderd naar het beeldschone meisje. 'Ik...ik ben Babette..' Babette voelde al haar connecties en houvast wegvallen. Zij heette Babette! Maar! Dan....was zij dat!? 'Je hebt het door, schat' Het meisje keek haar aan. 'Dus...dus...dus jij bent mij?' Babette was TOTAAL de weg kwijt. Was zij nou zichzelf...en het andere meisje? Was zij dat? Die leuke meid? 'Ja...ik ben jou..en ook ben ik jou niet. Ik ben niet meer dan jou gids..jou gids naar het hiernamaals.' Babette dacht dat het meisje een flauwe grap maakte. 'Ik naar het hiernamaals? Ja, dat dachten we toch niet! Ik heb..vriendinnen!? Ik...ben nog maar een kind!?' Het meisje was nu de gene die haar verwonderd aankeek. 'Maar lieverd, je tijd is gekomen. Je tijd is gekomen om..je leven achter je te laten en naar het hemelse paradijs te gaan.' Babette stond ineens met een mond vol tanden, maar er ontstonden tegelijk watervallen van tranen over haar wangen. 'Maar! Ik wil niet naar het hiernamaals! Ik wil het niet!' Waar Babette was...was er geen tijd..geen ruimte. Echter, haar lichaam was op het droge gelegd. En daar waren haar vriendinnen! Bezorgd! 'Babette...de tijd is gekomen...' Het meisje dat naast haar stond stopte met lopen. 'Mijn tijd!? Ik wil niet gaan!' Huilend zakte Babette in elkaar. 'Ik wil niet, hoor je dat!' Watervallen van tranen ontstonden. 'Babette! Luister naar mijn stem! Het lot ligt vast en kan niet veranderd worden. De keuzes die je maakt zijn er om gemaakt te worden.' Het meisje stopte even en trok Babette weer omhoog. 'Kies!' Het meisje haar stem kreeg een standvastigheid die je bij een elfjarige niet kon verwachten. Was ze wel elf jaar? 'Ik wil niet! Ik wil naar mijn vriendinnen! Niet naar het hiernamaals!' Langzaam vervaagde het verschijnsel van de plaats waar ze zoeven was geweest. 'Wij zien elkaar weer, Babette.' Riep het meisje haar achterna. 'Ik zal uitkijken naar ons weerzien!' Dat waren de laatste woorden die het meisje die met de omgeving mee vervaagde uitbracht. Babette schrok wakker! Wat was er gebeurd!? Sienna stond over haar heen. 'Wat ben ik blij je weer te zien!' Babette omhelsde haar. 'Het was....zo eng...' Loog ze. Babette mistte de wondere wereld nu al. Had ze wel de juiste keuze gemaakt? Had ze misschien toch daar moeten blijven. Ze keek in het rond. Omringd door haar vriendinnen. 'Wat ben ik blij jullie allemaal weer te zien!' Riep ze naar de ver staande Lavina en naar Andromiel. Naar Maria. Iedereen die er stond. 'Wat is er gebeurd? Ik kan me namelijk niks meer herrineren. Het is allemaal...één...grote grijze vlek...' Babette richtte haar aandacht weer op Sienna. 'Je kleren! Ze zijn doorweekt!' Ja, Babette bleef Babette. Zorgzaam, vrolijk en vriendelijk. 'Je moet droge kleren hebben! Anders worden we straks allebei nog ziek! Ik heb volgens mij nog kleren, misschien kan je mijn rugtas pakken?' Nogmaals omhelsde Babette Sienna. 'Ik ben echt blij je weer te zien. Blij om hier weer terug te zijn.' Babette had de ilustere wereld van het hemelse paradijs achter zich gelaten. Ze moest eroverheen stappen. Maar op de momenten dat ze het niet meer zou zien zitten, dan zou ze terugdenken aan die plek. Alexander: +4 voor de post met inhoud, - 2 omdat ik het een zeurpost vind dus je houd er 2 over. |
|
|
| Lavina Alucard | Dec 29 2007, 10:35 AM Post #17 |
![]()
|
Lavina dreef rond op haar rug en dacht na wat er allenmaal gebeurd was. Ze zuchtte en keek naar de kant daar stonden Esme en Maria bij Sienna en Babette die nog steets lag. Lavina zag hoe Andromiel haar kleren uit deed en er ook sprong. Lavina richtte haar blik weer naar boven naar de eindeloze lucht en dreef rustig weg in haar gedachte. Was ze niet te laat gekomen voor Babette was ze nog op tijd geweest. Had ze haar niet eerder naar boven moeten halen in paats van Sienne. "Nee, ze is niet dood dat kan niet", dacht Lavina en werd kwaad op zichzelf. "Ik kan nu toch niet al een vriendin verliezen, niet nu al", Lavina keek naar het groepje aan de kant en merkte dat ze verder was afgedreven dan ze had verwacht. Ze draaide zich om en zwom een stukje terug. Ze hoorde iemand en keek op wie het was, het was Babette die riep "Wat ben ik blij jullie allemaal weer te zien!". Lavina voelde zich gelijk een stuk beter "ze leefde nog, ze was niet te laat geweest", Lavina glimlachte vrolijk. Het was alsof haar dag perfect was of dat er niks meer mis kon gaan. Lavina was nu weer in de buurd van de kant en ging weer op haar rug liggen. |
![]() |
|
| Deleted User | Dec 29 2007, 03:13 PM Post #18 |
|
Deleted User
|
Andromiel hoorde nog een aantal stemmen, die zich bij Babette voegde. Meteen keek Andromiel op om te kijken of Babette het gehaald had. " Gelukkig " dacht Andromiel toen Babette het eerste woordje van haar zin gezet had. Andromiel zwom vliegensvlug naar de kant, en glimlachtte vriendelijk tegen Babette. " Gaat het weer een beetje? " vroeg Andromiel bezorgd. Ze graaide naar haar tas, en haalde er een Dreuzel duikbril en snorkel uit. Ze was van plan om even onder water te gaan zwemmen. " In mijn tas zitten nog een aantal spulletjes om mee te duiken " mompelde Andromiel en knipoogde naar de rest. Ze liep het water weer in en duikte er met een sierlijke boog in. |
|
|
| Lavina Alucard | Jan 2 2008, 10:09 PM Post #19 |
![]()
|
Lavina die nog rustig rond dreef. Keek hoe Andromiel de kan weer op klom en iets tegen Babette zei. Lavina keek een beetje nieuwschierig naar Andromiel die in haar tas iets probeerde te pakken. Ze zag een duikbril en een snorkel, blijkbaar was Andromiel van plan om te gaan duiken. Lavina draaide zich om en zwom langzaam naar de kant. Ze had totaal geen zin om op te schieten, na wat er gebeurd was. Ze liep naar het groepje "hebben jullie mijn tas gezien, ik heb hem ergens neergegooit en weet niet meer waar", zei Lavina en keek rond. "Weer een beetje op adem gekomen", vroeg Lavina aan Babette en Sienna. Ze liep terug naar de plek waar haar kleren lagen die een beetje verspreit waren door de snelheid. Lavina raapte ze op en liep terug naar het groepje. Ze gooide ze neer bij de tas van Andromiel. Lavina keek nog eens goed rond en zag iets liggen in het hogere gras. Ze liep er naar toe en zag dat het haar tas was. Ze pakte hem en liep terug, toen ze weer bij het groepje was gooide ze de tas bij haar kleren en zoch naar haar duikbrilletje. Ze vond hem kwam weer overeind en daaide zich om naar de groep. "Als jullie honger krijgen of hebben, ik heb eten en drinken meegenomen, als je wilt mag je het zo pakken", zei Lavina. Ze liep naar de water rand deed haar brilletje op en dook terug in het water, nu kom ze teminsten zien waar ze heen ging. Sarah: +1 voor de beleefdheid. |
![]() |
|
| Deleted User | Jan 2 2008, 10:19 PM Post #20 |
|
Deleted User
|
Wat was het onderwater mooi! Bewonderend keek ze rond, naar de mooie zeedieren. Af en toe zag ze een Wierling uit het wier verschijnen maar die schrok ze af door haar toverstaf te trekken. Wat zag ze daar bewegen? Het was groter dan een Wierling, veel groter zelfs. Boven zich hoorde geplons, en een aantal benen zag ze ook in het water verschijnen. Het was duidelijk dat het Lavina was. Andromiel probeerde naar haar toe te zwemmen, maar iets hield haar tegen. Een aantal armen/handen hielden haar benen vast. Haastig probeerde ze naar boven te zwemmen, maar tevergeefs. Toen Andromiel omlaag keek, zag ze dat een aantal Wierlingen haar benen vasthadden. " Jullie weer? " dacht ze ernstig en trok haar staf. " RELASHIO! " riep Andromiel, maar je hoorde niets. Alleen een straal kokend heet water schoot op de Wierlingen af. Haastig zwom ze naar boven. Nog een klein stukje, en dan was ze boven. " YES! " zei ze half onverstaanbaar en ze schoot naar boven. Gulzig hapte ze naar lucht, en keek naar de rest. De rest was nog op de kant, en zij besloot ook naar hen toe te zwemmen. |
|
|
| Lavina Alucard | Jan 3 2008, 08:11 PM Post #21 |
![]()
|
Lavina die ondertussen al weer in het water lag, zag hoe Andromiel terug zwom naar de kant. Lavina die plots een ingeving kreeg dook onderwater voor een verrassingsaanval. Ze zwom zo snel als ze kon onderwater en greep Andromiel bij haar been en trok. Lavina kwam weer boven en wachtte tot Andromiel ook weer boven kwam. Ze keek ondertussen naar het groepje op de kant. "Het zou toch een zwem partijtje worden en niet een zit aan de kant partijtje worden", dacht Lavina. Ze keek onderwater waar Andromiel bleef. Ze kwam weer boven en riep naar de kant "komen jullie nog even zwemmen of word het een kant partijtje ", riep Lavina vrolijk. Ze wist dat Babette en Sienna misschien weinig zin hadden om er nog een keer in te duiken maar dat maakte niet veel uit en dook weer naar beneden op zoek naar Andromiel. Alexander: Godmode! Dikke vette godmode! Laat ik het niet weer zien want dan verzuip ik jullie beiden in dat meer ^_^ Ik ben trouwens te lui om op te zoeken of jullie die wierling mishandelingsspreuk wel geleerd hebben, zorg ervoor dat ik daar geen reden voor krijg. Carry on. |
![]() |
|
| Deleted User | May 3 2008, 04:09 PM Post #22 |
|
Deleted User
|
Een blond meisje hing uit het glasloze raam van de Uilenvleugel. Ze keek haar uil Tyscho na, die een dikke brief aan zijn poot had. Cathy had eindelijk maar eens een brief aan haar ouders geschreven, ze dachten vast al dat ze dood was ofzo. Lui rekte ze zich uit en genoot even van het uitzicht die de hoge toren te bieden had. Als ze een stuk uit het raam hing en bijna haar nek verdraaide omdat ze zover naar links keek, kon ze de toren van ravenklauw zien. Het was één van de twee hoogste torens van het kasteel, de andere was de Astronomietoren. Cathy verstigde haar aandacht weer op het schoolterrein. De bomen van het Verboden Bos zwaaiden zachtjes heen en weer in het zachte briesje van ook door Cathy's haar woei. Diezelfde wind maakte kleine rimpeltjes in het azuurblauwe meer. Terwijl ze zo aan het kijken was, verschenen er mensjes bij het meer. Vanaf deze hoogte hadden ze nog het meest weg van dikke torren die in het meer sprongen. Ja, daar had Cathy ook wel zin. Zwemmen. Ze draaide zich om, haar, op dit moment, felblauwe ogen fonkelden van plezier. Voorzichtig stak ze de met stro en uitwerpselen bestrooide vloer over en verliet de Uilenvleugel. Ze moest eerst maar eens haar bikini zien te vinden, als ze die al wel in haar hutkoffer had gedaan. Dat had ze toch wel gedaan? Toch? Een knagend gevoel van twijfel bleef haar achtervolgen terwijl ze het kastgeel doorkruisde en de wenteltrap naar de leerlingenkamert beklom. Met grote passen liep ze naar de slaapzalen en viel op haar knieën neer bij haar hutkoffer. Die gooide ze niet lichtzinnig open en begon er in te graven. Stapeltjes gewaden, enkel dreuzel kleren en bergjes reserve ganzenveren werden aan de kant geduwd, net zolang tot Cathy tot haar ellebogen in haar hutkoffer zat. Toen voelde ze een stof langs haar vingers glijden die anders was dan de rest. Triomfantelijk haalde ze het rode geval tevoorschijn. Daarna dook ze voor een tweede keer in haar hutkoffer om er een badhanddoek uit te vissen. Nonchalant gooide ze de dingen op haar bed en kleede zich om. Haar gewaad trok ze er weer overaan, ze ging echt niet in haar bikini door het kasteel lopen. Daarna deponeerde ze de inhoud van haar schooltas op haar bed en propte de handdoek erin. Vrolijk liep ze naar de deur en daalde (voor haar gevoel) alle trappen van het kasteel af. Nog steeds met een goed humeur liep Cathy door de open deuren naar buiten. Zonlicht verblinde haar en verwarmde haar gezicht. Heerlijk Het was lekker weer, maar toch vroeg Cathy zich af of het meer niet te koud was. Bang voor het water, of voor de wezens die erin leefde, was ze iet. En waarom zou ze? Aan de rand van het meer zaten vier meisjes, twee lagen nog in het water. Blijkbaar was er net wat tumult ontstaan. Was er iemand verzopen ofzo? vast niet. Cathy liep naar het groepje toe en gooide haar tas op de grond. 'Hé, mag ik ook mee zwemmen? Als jullie me niet willen hebben ga ik wel naar de andere kant van het meer ofzo. Ik ben trouwens Cathy, Andromiel en ik kennen elkaar al, toch Andromiel?' Ze glimlachte even naar haar mede Raaf. Toen zag ze dat 1 meisje nog haar kleren aan had, maar wel aardig nat was. Blijkbaar was er toch iets gebeurd. +2 voor een leuke post |
|
|
| 1 user reading this topic (1 Guest and 0 Anonymous) | |
| « Previous Topic · 2010-2011 · Next Topic » |
- Pages:
- 1
- 2






1:32 AM Jul 11
Zweinstein Aftermath Partners